Een man treedt op 1 februari 2026 bij zijn werkgever in dienst als Sales & Business Development Manager, voor 38 uur per week. Zijn eerste maand wordt betaald, daarna krijgt hij niets meer.
Op 1 juni 2026 laat de werkgever weten dat vanwege de financiële situatie van het bedrijf de salarissen niet meer kunnen worden betaald. Voorgesteld wordt de arbeidsovereenkomst met de manager met wederzijdse instemming te beëindigen.
Kort geding
Daar gaat de werknemer niet meer akkoord. Hij schort zijn werkzaamheden op omdat hij toch geen loon krijgt. Tegelijk begint hij een kort geding tegen zijn werkgever. Hij vordert betaling van het achterstallige loon (inmiddels € 33.545) en de wettelijke verhoging hierover (€ 15.170) omdat het loon te laat is betaald.
De werkgever stelt dat de werknemer zonder toestemming werkzaamheden vanuit Oekraïne heeft verricht, en regelmatig deed hij zijn werk niet eens.
In Oekraïne
In de arbeidsovereenkomst staat dat de werknemer zijn werkzaamheden vanuit zijn woonadres of vanuit het kantoor in Nederland moet verrichten. De werknemer zou nooit hebben gevraagd of hij vanuit Oekraïne mocht gaan werken, zo meent de werkgever.
Pas toen de werknemer, na ondertekening van de arbeidsovereenkomst, zijn laptop niet ophaalde bleek dat hij in Oekraïne zat. Volgens de werknemer wist de werkgever heel goed – en vóór het ondertekenen van de arbeidsovereenkomst – dat hij in Oekraïne verbleef. En vandaaruit mocht hij werken, met zijn eigen laptop. Dit blijkt uit onderlinge e-mails.
Geen sommatie
In die mails staat nergens dat de werkgever aan de werknemer heeft gezegd dat hij naar Nederland moet terugkeren. Naast het ontbreken van zo’n sommatie heeft de werkgever op geen enkel moment aan de werknemer te kennen gegeven dat zij de loondoorbetaling zou stopzetten of opschorten nu hij in Oekraïne zat.
Dit betekent volgens de kantonrechter dat de werknemer voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij met toestemming van de werkgever zijn werkzaamheden, al dan niet tijdelijk, vanuit Oekraïne kon verrichten.
Deels niet gewerkt
Maar voerde hij zijn werkzaamheden wel altijd uit? In het Burgerlijk Wetboek staat dat een werkgever verplicht is het loon te voldoen, ook als de werknemer de overeengekomen arbeid geheel of gedeeltelijk niet heeft verricht.
Dit is anders als zo’n ‘tekortkoming’ in redelijkheid voor rekening van de werknemer behoort te komen. De werknemer zegt dat hij tot 14 juli 2026 zijn werkzaamheden volledig heeft verricht, afgezien van enkele momenten waarop de communicatie haperde.
De kantonrechter stelt dat, áls de werknemer zijn werkzaamheden (deels) niet heeft verricht, dit niet in redelijkheid voor zijn rekening dient te komen. Ook hier speelt dat de werkgever de werknemer op geen enkel moment heeft gesommeerd om in Nederland te werken.
Zeker als de werkgever van mening was dat de werknemer vanuit Oekraïne zijn werk niet goed uitvoerde, had hij moeten aandringen op een terugkeer. Dat kón de werknemer overigens niet eens: nu werkgever zijn salaris niet betaalde, had hij geen geld voor de terugreis.
Wederkerige overeenkomst
Had de werknemer zijn werk mogen opschorten toen hij geen salaris kreeg? Ja, dat mocht. Een arbeidsovereenkomst is een zogenoemde wederkerige overeenkomst, en dan mag een werknemer zijn arbeidsprestatie opschorten indien de werkgever het loon niet betaalt. Ook in de tijd dat het werk wordt opgeschort, moet het loon worden doorbetaald.
Dat beide partijen hun verplichtingen hadden opgeschort betekent nog niet dat de arbeidsovereenkomst was geëindigd. Die liep gewoon door.
Achterstallige salaris betalen
Dat betekent, zo oordeelt de kantonrechter, dat de werkgever het achterstallige salaris moet betalen, zelfs nu de werkgever – zoals zij zelf aangeeft – daar niet de financiële middelen voor heeft. De wettelijke verhoging wordt niet gematigd.
LEES OOK:
In deze e-learning leer je arbeidsovereenkomsten opstellen, interpreteren en wijzigen. Je krijgt inzicht in de juridische implicaties van de verschillende soorten en in recente rechtspraak.
