Om het onderwerp bij zoveel mogelijk organisaties op de agenda te zetten, hebben we de laatste week van september uitgeroepen tot Week van het Werkgeluk. En dat hebben we geweten. Toen we dit idee officieel wereldkundig maakten was het in no time een succes. Ons doel is om met de Week van het Werkgeluk en de Unconference het bewustzijn te creëren dat het welzijn van mensen in organisaties centraal moet staan en dat daarbij een gelukkige organisatiecultuur hét onderscheidende element is. Doe jij ook mee?
In Nederland, waar iedereen al decennia volledig gelijk is voor de wet en iedereen vrije keuzes kan maken in zijn of haar carrière, is het wat mij betreft wenselijk dat alleen iemands kennis en kunde centraal behoren te staan bij aannamebeslissingen. Diversiteitsbeleid is in die zin onnodig en zelfs contraproductief. Ik zal uitleggen waarom.
De werkomgeving heeft grote impact op de motivatie en het werkgeluk van werknemers en hoe productief en efficiënt ze kunnen zijn. Een gezonde werkomgeving draagt dan ook bij aan het behalen van een positief resultaat onder stressvolle omstandigheden.
Goed personeel werven, talenten binden en tevreden houden. Dat is al sinds jaar en dag de kern van HRM. De economische situatie van het moment (hoog- of laagconjunctuur) bepaalt vervolgens de concrete invulling van het personeelsbeleid. Bij een overschot op de arbeidsmarkt stellen werkgevers de ‘eisen’, bij krapte zijn de werknemers aan zet. Tot zover niets nieuws onder de zon, maar…
Is jouw organisatie hard aan de slag met thema’s als duurzame inzetbaarheid, lerend vermogen en gespreid leiderschap? Heeft jouw organisatie te maken met het thema aantrekkelijk werkgeverschap? Neem dan de rust om met elkaar tot de kern van het vraagstuk door te dringen.
Escaleren. Welke gedachten en gevoelens roept het bij jou op? In mijn werk maak ik zelden mee dat mensen er positieve gedachten bij hebben. Regelmatig wordt het gelinkt met ‘politieke machtspelletjes’. En dat snap ik ook best omdat het soms op een vervelende manier wordt gebruikt. Ik denk dat het anders kan, en dat het juist heel waardevol kan zijn om te escaleren samenwerking.
In organisaties die zijn ingericht op zelforganisatie ontbreken traditionele conflictreguleringsmechanismen, zoals bijvoorbeeld leidinggevenden, staffuncties als P&O of juridische staf die conflicten 'overnemen' of oplossen. Ook als verschillen zich tot conflicten ontwikkelen, moet in een dergelijke organisatie op basis van zelforganisatie een uitweg worden gevonden door directbetrokkenen. De vraag is vaak: hoe?
Om maar met een open deur te beginnen: niet iedereen is hetzelfde. Mensen, en zo ook werknemers, verschillen flink van elkaar. Deze verschillen vragen om een dynamische insteek van leiderschap. Een bepaalde manier van leidinggeven kan heel goede invloed hebben op de een, maar averechts werken bij de ander.
Dit was in het kort de vraag die wij kregen om mee aan de slag te gaan in het managementprogramma van De Grote Thuiszorgdag afgelopen juli. Daar kan je natuurlijk meteen allerlei vragen bij stellen, want wat is dan mislukt en wanneer is iets eigenlijk mislukt? We horen en zien het bij onze klanten ook wel terug: 'het lukt ze niet' (de teams), dus we denken er over om de zelforganisatie weer terug te draaien.
Wat gebeurt er met de data die we dagelijks achterlaten? Waar liggen de grenzen van onze privacy? Hoe kunnen we regelmatig 'disconnecten' om meer met élkaar te 'connecten'? In ons dagelijks leven spelen tech ontwikkelingen al een enorme rol en hoewel we ook sceptisch zijn voor de gevolgen ervan, kunnen we niet meer zonder. Wat kan - en moet - HR onder deze omstandigheden voor de medewerkers betekenen?
