Logo
  • Opinie
  • 13 april 2017

Hap uit donut levert ernstig verwijtbaar handelen op

Het criterium ‘ernstig verwijtbaar handelen’ is met de komst van de WWZ in het arbeidsrecht geïntroduceerd en is blijkens de wetsgeschiedenis enkel op exceptionele gevallen van toepassing. De werknemer die wordt ontslagen wegens ernstig verwijtbaar handelen, heeft in beginsel geen recht op de transitievergoeding. Toch kan een relatief onschuldig lijkende handeling ernstig verwijtbaar handelen opleveren.

Onlangs boog de kantonrechter van de Rechtbank Noord-Holland zich over de vraag of het nemen van een enkele hap uit een donut kwalificeert als ernstig verwijtbaar handelen. De zaak betrof een supermarktmedewerkster die tijdens haar werkdag een hap uit een donut had genomen. De donut zou aan het einde van de dag worden weggegooid omdat de houdbaarheidsdatum was verstreken. De werkgever heeft de werkneemster op staande voet ontslagen. De werkgever stelt daartoe dat het op grond van de huisregels verboden is om etenswaren te nuttigen zonder daarvoor te betalen. Bovendien zou de werkneemster hiervoor al vaker zijn gewaarschuwd.

Huisregels

De kantonrechter heeft het ontslag op staande voet vernietigd maar oordeelde wel dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen aan de zijde van de werkneemster. Dat het ontslag op staande voet werd vernietigd, had met name te maken met de persoonlijke omstandigheden van werkneemster. Naar het oordeel van de kantonrechter, had de werkneemster de arbeidsovereenkomst met het nemen van een hap uit een donut grovelijk geschonden. De werkneemster was immers bekend met de huisregels van de werkgever en wist dus dat het eten van de donut als diefstal zou worden aangemerkt. Het feit dat de werkneemster al eerder door werkgever was gewaarschuwd, acht de kantonrechter daarbij van groot belang.

De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst daarom wegens ernstig verwijtbaar handelen van de werkneemster. In beginsel heeft een werknemer dan geen recht op de transitievergoeding. Op basis van de persoonlijke (financiële) omstandigheden van de werkneemster oordeelde de kantonrechter echter dat de werkgever alsnog 50% van de transitievergoeding moest betalen.  

Uit deze uitspraak blijkt dat het wegnemen van producten van een (zeer) geringe waarde kan leiden tot ernstig verwijtbaar handelen en zelfs ontslag op staande voet. Daarbij is van belang dat werknemers goed op de hoogte zijn van de huisregels, en van de gevolgen indien deze regels worden overtreden.

 

Producttips

Reacties

18 april 2017
Jan van der Zanden

https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBNHO:2017:2592

Dit is weer een typische slappe hap KR uitspraak. Schandelijk. " Daarbij komt dat uitgaande van een terecht ontslag op staande voet in dit geval ook toewijzing van de vordering van Deen tot betaling van de vergoeding op grond van artikel 7:677 lid 2 BW in de rede zou liggen, hetgeen de financiële gevolgen voor [verweerster] des te groter zou maken." Tenenkrommende argumentatie.

In "ruil" daarvoor krijgt Deen een, weliswaar gematigde, boete van 10% voor te late loondoorbetaling. Zelfs de proceskosten komen daardoor geheel voor rekening van Deen.
"Dat betekent dat de voorwaarde waaronder Deen het verzoek om ontbinding van de arbeidsovereenkomst heeft gedaan, is vervuld, zodat (vet van JvdZ) dit verzoek zal worden beoordeeld. " Ook dit is een schandelijk standpunt, omdat gerechtshoven al geoordeeld hebben dat in het kader van de WWZ een voorwaardelijke ontbinding mogelijk is, ook als de realisering van de voorwaarde nog onduidelijk is, maar vanwege hoger beroep wel complicaties kent.
De KR stelt zich zelfs niet lijdelijk op: " De kantonrechter ziet echter reden om toepassing te geven aan artikel 7:673 lid 8 BW. Daarbij wordt ervan uitgegaan dat [verweerster] met haar nadrukkelijke verwijzing naar haar persoonlijke omstandigheden en de gevolgen voor haar van het ontslag, ook bedoeld heeft om een beroep te doen op deze bepaling."
Het is werkelijk de ene na de andere blunder van deze KR.

Als ik directeur was bij Deen zou ik in hoger beroep gaan. Niet om het geld, want het kost alleen maar meer, maar uit principe. Zodat er echt recht wordt gedaan.

19 april 2017
Jan van der Zanden

Het ergste is natuurlijk nog wel dat deze zich misdragende werknemer door deze uitspraak op kosten van vooral de premiebetalers (WW) redelijk ongeschonden door het leven mag gaan.

Ook interessant