WGA: loongerelateerde uitkering

Referte-eis

De referte-eis bepaalt dat een werknemer in de 39 weken onmiddellijk voorafgaand aan de laatste werkdag/eerste ziektedag ten minste 26 weken als verzekerde arbeid moet hebben verricht. Als een werkloze met recht op een WW-uitkering ziek is geworden, voldoet hij ook aan de referte-eis. Voor het vaststellen van de periode van 39 weken worden sommige perioden buiten beschouwing gelaten, zoals de weken waarin men geen arbeid kon verrichten wegens:

• ziekte of arbeidsongeschiktheid;
• het genieten van maximaal achttien maanden onbetaald verlof;
• het genieten van een uitkering op grond van de Wet arbeid en zorg.

Leeftijd werknemer

Omdat UWV de koppeling van de uitkeringsduur aan het arbeidsverleden pas op 1 januari 2008 kon maken, werd tot dan de duur van de WGA-loongerelateerde uitkering afgeleid van de leeftijd van de werknemer.

Afhankelijk van arbeidsverleden

Sinds 1 januari 2008 is de duur van de loongerelateerde WGA-uitkering, overeenkomstig de WW, afhankelijk van het arbeidsverleden. Sinds 2008 berekent UWV het arbeidsverleden door de resultaten van de volgende twee berekeningen bij elkaar op te tellen:

• het aantal kalenderjaren gelegen tussen het jaar waarin het recht op de WGA-uitkering is ontstaan tot en met 1998, waarover de werknemer aantoont 52 dagen of meer loon te hebben ontvangen;
• het aantal kalenderjaren van het jaar waarin de werknemer achttien jaar werd tot 1998.

De duur van de WGA-loongerelateerde uitkering is drie maanden. Deze uitkeringsduur wordt verlengd met één maand voor ieder volledig kalenderjaar dat het arbeidsverleden de duur van drie kalenderjaren overstijgt. De totale maximale uitkeringsduur bedraagt 38 maanden.

Berekening uitkering

De hoogte van de WGA-loongerelateerde uitkering is direct gekoppeld aan het inkomen dat de gedeeltelijk arbeidsgeschikte medewerker met arbeid verdient als werknemer of als zelfstandige.

Formule: WGA-loongerelateerde uitkering = 70% × (oude gemaximeerde maandloon – huidig maandinkomen × F)

Verschil met WAO

De uitkeringshoogte is niet afhankelijk van de mate van arbeidsongeschiktheid maar van het huidige inkomen. Dat is een groot verschil met een WAO-uitkering die werd gebaseerd op het arbeidsongeschiktheidspercentage en waarbij de uitkering veel minder sterk veranderde als gevolg van een toename of afname van het salaris.

F-factor

Als een gedeeltelijk arbeidsgeschikte werknemer een restverdiencapaciteit heeft die gelijk aan of hoger dan het gemaximeerde maandloon is, wordt bij volledige benutting ervan de WGA-loongerelateerde uitkering nihil of zelfs negatief. Dat is ongewenst. Om ook deze categorie WGA'ers te stimuleren de resterende verdiencapaciteit zo veel mogelijk te benutten, wordt het bedrag van het huidige maandinkomen gecorrigeerd met een F-factor. De F-factor is neutraal (1) zolang het oude maandloon kleiner of gelijk is aan het maximum verzekerd maandloon, bij hogere inkomens wordt de F-factor kleiner dan 1. Op deze wijze blijft de WGA-loongerelateerde uitkering altijd positief.

Formule: F-factor = oude gemaximeerde maandloon / oude ongemaximeerde maandloon

WGA = WAO + WW

In het verleden kregen werknemers die gedeeltelijk arbeidsongeschikt waren en die daarnaast werkloos waren, een gedeeltelijke WAO-uitkering en daarnaast een gedeeltelijke WW-uitkering. Dat leverde meestal veel problemen op, terwijl de twee uitkeringen samen nooit meer konden bedragen dan een volledige WAO- of WW-uitkering. Sinds 2006 hebben werknemers die gedeeltelijk arbeidsgeschikt en gedeeltelijk werkloos zijn, geen recht meer op een WW-uitkering. De WGA is immers een combinatie van zowel WAO als WW. Dat moet het voor de werknemer wat eenvoudiger maken.

Omdat deze WGA-uitkering zowel voorziet in inkomen bij gedeeltelijke arbeidsgeschiktheid als bij werkloosheid, kan men spreken van het hybride karakter van de loongerelateerde WGA-uitkering.

Minimaal 70%

Iedere gedeeltelijk arbeidsgeschikte die recht heeft op een loongerelateerde WGA-uitkering, ontvangt minstens 70% van zijn (gemaximeerde) salaris, ook als hij niet werkt voor het arbeidsgeschikte deel. Dat verandert als de eerste fase met de loongerelateerde periode voorbij is en de tweede fase met de WGA-loonaanvullingsuitkering of WGA-vervolguitkering berekend gaat worden.

WGA fase 1: loongerelateerde uitkering

In deze grafiek worden inkomensscenario's getoond van een werknemer die 60% arbeidsongeschikt is en nog een resterende verdiencapaciteit (RVC) heeft van 40% van het oude salaris. De inkomens gedurende de eerste twee verzuimjaren kunnen worden vergeleken met drie scenario's van de WGA-loongerelateerde uitkering (LGU). De derde kolom geeft het inkomen (WGA-loongerelateerde uitkering) aan bij 0% gebruik van de RVC, de vierde kolom toont het inkomen (loon en WGA-loongerelateerde uitkering) bij 50% gebruik en de laatste kolom laat de hoogte van het totale inkomen zien bij 100% benutting van het resterende verdienvermogen. Het wordt duidelijk zichtbaar hoe de hoogte van de WGA-loongerelateerde uitkering afneemt als het loon toeneemt. De som van het loon en de WGA-loongerelateerde uitkering neemt toe.

Maximum verzekerd salaris

In het Nederlandse stelsel van sociale verzekeringen is een grens gesteld aan het verzekerde salaris ofwel het gemaximeerde loon genoemd. De Wet financiering sociale verzekeringen (WFSV) kent het begrip gemaximeerd loon voor sociale verzekeringen. Het gemaximeerde verzekerde dagloon wordt jaarlijks bijgesteld en bedroeg in 2010 € 186,65, dat is per jaar € 48.715,65. Het gemaximeerde loon geldt voor de wettelijke loondoorbetaling door de werkgever gedurende de eerste twee ziektejaren en ook voor de WIA- en WW-uitkeringen. Alles wat een werknemer meer verdient, is niet wettelijk verzekerd. Dit deel van het salaris is het excedentsalaris. Deze goedbetaalde werknemers kunnen wettelijk maximaal 70% van ruim € 48.715,– aan uitkering ontvangen, dat was € 34.100,– in 2010.

03GB=0076